Su-zin van Seepunt

So twee jaar gelede is ons een oggend op pad om vriende vir ontbyt te kry in Seepunt. In Beach Rd wat dieselfde pad is waarin ons woonstel is. So ons begin sommer stap. Dit kan seker nie te ver wees as dit in dieselfde pad is nie? Ek kry  egter na n rukkie die adres en instruksies per sms van my vriendin en besef dat  “net verby lighthouse op volgende hoek in Greenpoint van julle kant af” nog n verwoede ent ver is! Bykans n dagreis man, en ons besluit summier om n Uberkarretjie te versoek.

Ek plak myself op die Promenade onder n palmboom op die gras neer. So skuins-langs n bergie. Aspris. Sy lê op die gras, op haar maag en druk op haar elmboë. Ek  sien n grondpadgesiggie op die maer lyfie van n harde lewe. n Gesiggie met heelwat erosieslote wat diep oor n paar plekke op haar gesig lelike letselstrepe maak. Ek merk dat sy my ook noukeurig uitkyk. 

Ek groet. Sy groet terug. Hoe gaan dit vanmôre, vra ek. Kan nie klanie –  mag mossie klanie, sê sy. En met, ja-wat-help-kla-tog-niemand-luister-nie, sit ek n geselsie aan die gang. 

Die Uberman is nog 4 minute weg. Haar naam is Su-zin. Nie die Afrikaanse Soe-san nie, die Engelse Su-zin. 

Sy begin gesels en uitvra. Waar kom ek vandaan. Hoee, Jo’burg! Haar outjie het haar mos gelos en toe ook Jo’burg toe weggeloop. Dis hy wat haar al die merke oppie gesig gegee het. Gelike van slat. Nou loop sy alleen. Nee, dit is! Is maar beter lat hy geloop het. Sy kan mossie so aan haar lat slat nie.

Sy slaap hier op die Promenade. Nee, die polieste ken haar goed. Hulle bewaar haar saans. Jitte maar my dogter is mooi. Sy’t ook dogters en kinners en kleinkinners. Nee, sy sallie by hille bly nie, sy’t mos genoeg stres alrieds!  Sy kies die alleenloop. Dié lat sy maar sukkel. Moet alleen kos kry en regkom.

Ek is uitgeslaap, ek ken sawwe woorde wat nou-nou n aalmoes gaan vra. Ek glimlag. Nee sy rook nie. Dié lat sy maar so bietjie tap. Dis waar wat ek daar sê! Die dokter het ook gesê sy moet baie water drink. Dit werk teen die suur wat die wyn in die lyf maak en dan kan kanker nie gegroei kry nie. Die Uberman is amper hier.

Ek weet sy gaan nou begin toeslaan. Ek weet dit, want sy’t al die emosionele woorde gebruik wat sy ken:  kinders, kleinkinders, alleen, kos, sukkel, kanker.  Ek ken dit, ek was mos lank n welsynstannie. Susan sê sy weet ek is n welfare- sy sien dit sommer…

Nou het jy dan nie maar vir my n ietsie nie? kom dit eindelik. Ek het, maar ek is so bang jy suip jouself morsdood met my geld! Hoe moet ek dan voel? Sy lag n oopbek tandlose lag: Nee man, ek gaan juis more dokter toe. En toe lag sy verder en sê: Hoeee, maar ek lieg mos vi hom, ek sê vi hom ek drink net twee boksies wyn n dag!

Ek gee vir haar n R20 noot en terwyl sy hom voor by haar hemp indruk, gaan sy voort…maar hy weet ek lieg vir hom, hy kyk mos my pis!  En toe skater sy vir haar eie grap, so asof sy en die dokter tog so n heerlike gemoedelike verhouding het.  Die Uberman is hier. 

Nou toe Susan, ek loop eers. Sterkte by die dokter more.  Ek ga jou weer sien hoor, gil sy laggend toe ek in die Uberkar klim. Asof ons ou kennisse is.

Ag ek hoop sy is reg.  Dat ons  mekaar weer sal sien.  Dalk eendag, Su-zin…

©️marikavanheerden

45571E06-D4A2-4435-85A5-E42D17DAF731

Advertisements

One thought on “Su-zin van Seepunt

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s